چکیده

هدف: انگیزه یادگیری دانشجویان یکی از عوامل کلیدی در بهبود کیفیت آموزش و ارتقای موفقیت تحصیلی محسوب می‌شود، و از آنجا که رفتارهای بین‌فردی اساتید نقش مهمی در ایجاد انگیزه و تعامل مؤثر در کلاس‌های درس دارند، می‌توان گفت که کیفیت روابط استاد و دانشجو تأثیر مستقیمی بر میزان انگیزه و عملکرد تحصیلی دانشجویان دارد. با این حال، تأثیر این رفتارها بر انگیزه یادگیری دانشجویان، به‌ویژه در چارچوب رویکردهای آموزشی دانشجو محور و استاد محور، به‌طور جامع مورد بررسی قرار نگرفته است. ازاین‌رو، هدف پژوهش حاضر بررسی نقش رفتارهای بین‌فردی اساتید در انگیزه یادگیری دانشجویان بر اساس دو رویکرد آموزشی یادشده است. روش: این پژوهش  از نوع توصیفی-تحلیلی با هدف بررسی تأثیر رفتارهای بین‌فردی اساتید زبان انگلیسی بر انگیزه یادگیری دانشجویان رشته‌های زبان انگلیسی در دو محیط آموزشی استاد محور و دانشجو محور در دانشگاه‌های استان مازندران انجام شد. نمونه ی آماری شامل ۲۲۵ دانشجو از دانشگاه‌های مختلف استان بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق دو پرسشنامه ، شامل پرسشنامه تعامل دانشجو و استاد (QTI) و پرسشنامه انگیزه درونی (IMI)، جمع‌آوری شد.
یافته‌ها: برای تجزیه وتحلیل داده ها از روش های تحلیل‌های چندمتغیره شامل MANOVA و  MANCOVA استفاده شد. تایج نشان داد که اگرچه الگوهای رفتاری اساتید در دو محیط آموزشی شباهت‌هایی دارند، اما تفاوت‌های معناداری در ابعاد «تأثیر» و «نزدیکی» مشاهده شد. انگیزه‌ی یادگیری دانشجویان در محیط‌های دانشجو‌محور به‌طور قابل توجهی بالاتر بود.
نتیجه‌گیری: نتایج همچنین نشان دادند که رفتارهای حمایتی و ارتباطی اساتید نقشی اساسی در انگیزش یادگیری دارند. در عین حال، محدودیت‌هایی همچون استفاده از نمونه‌گیری در دسترس و محدود بودن پژوهش به چند دانشگاه استان، تعمیم نتایج را با احتیاط همراه می‌سازد. بر این اساس، تقویت مهارت‌های بین‌فردی در برنامه‌های توسعه‌ی حرفه‌ای اساتید توصیه می‌شود.