چکیده

هدف:‌ ‌آموزش پزشکی به‌عنوان یکی از ارکان بنیادین نظام سلامت، نقشی کلیدی در تربیت نیروی انسانی متخصص و ارتقا کیفیت خدمات بهداشتی و درمانی ایفا می‌کند. بااین‌حال، تفاوت‌های فردی مدرسان، به‌ویژه تفاوت‌های جنسیتی، می‌تواند اثربخشی فرایند آموزش را تحت‌تأثیر قرار دهد. بنابراین هدف پژوهش حاضر ارزیابی مدرسان دانشگاه علوم پزشکی کرمان از نظر اعمال فنون تدریس در کلاس درس می‌باشد.

روش:‌ ‌این پژوهش به‌صورت کاربردی و با رویکرد توصیفی–تحلیلی از نوع ارزیابی انجام شد. جامعه آماری شامل ۵۵۷ مدرس تمام‌وقت دانشگاه علوم پزشکی کرمان بود که ۱۸۰ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسش‌نامه محقق ساخته است که داده‌ها با روش‌ها و آزمون‌های آماری در دو سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده گردید. آزمون (T-STUDENT) و فرآیند تحلیل سلسله‌مراتبی (AHP) به‌عنوان ابزارهای آمار استنباطی به کار گرفته شده‌اند تا ارزیابی دقیقی از روابط میان متغیرهای پژوهش حاصل شود.

یافته‌ها:‌ ‌‌نتایج پژوهش نشان داد که بین مدرسان زن و مرد در سه بعد «مهارت کلی تدریس»، «حین تدریس» و «ارزیابی آموزشی» تفاوت معنادار آماری (p<0.05)‌ وجود دارد. مردان در مهارت‌های ساختاری و زنان در مهارت‌های تعاملی عملکرد بهتری داشتند. در ابعاد «طرح درس» و «کاربرد امکانات کمک‌آموزشی» تفاوت معناداری مشاهده نشد. همچنین جنسیت مدرسان آموزش پزشکی بر سبک اجرای مهارت‌های تدریس تأثیر دارد؛ بنابراین، طراحی برنامه‌های توانمندسازی آموزشی باید باتوجه‌به ویژگی‌های جنسیتی و روان‌شناختی مدرسان صورت گیرد تا اثربخشی آموزش بهبود یابد.